Najlepszy plener do sukien ślubnych czyli znowu fotografuję w Krowiarkach

Wiem, wiem. Myśleliście już, że pewnie po cichu zwinąłem interes i wyjechałem do Londynu by popracować na kasie w Tesco. Miesiąc czasu się nie odzywałem, nie dawałem znaku życia, a co gorsza, przez połowę tego czasu byczyłem się.
Nie oznacza to, że nie miałem przez ten czas ochoty pisać bloga. Nawet nie wiecie ile postów napisałem w tym czasie…w swojej głowie. Gdy już w końcu Apple wypuści nowy iPhone 17, to na bank będzie miał on funkcję dyktowania za pomocą myśli i wtedy zostanę najpłodniejszym blogerem. Do tego czasu obawiam się, że czasem będziecie musieli poczekać na nowe posty.

Historię mojej dwutygodniowej włóczęgi po Bałtyku opiszę może następnym razem, bo to długa historia. Dzisiaj chcę powiedzieć parę słów o sesji jaką zrobiłem kilka dni temu.

W pałacu w Krowiarkach kiedyś już fotografowałem. Letnia kolekcja robiona zimą w nieogrzewanym pałacu, to spore wyzwanie. Tym razem było znacznie łatwiej, co nie oznacza, że łatwo. Do współpracy zaprosiła mnie Patrycja Szlażko, projektantka mody. Moim zadaniem było stworzenie wizerunkowych zdjęć nowej kolekcji sukien ślubnych. Bardzo szybko okazało się, że świetnie się dogadujemy w kwestii tego jak wyobrażamy sobie ta sesję.

Rozmowy, ustalenia, termin, wstaję o 5:00 rano i jedziemy na zdjęcia. Po dwóch godzinach przygotowań, gdy modelka już prawie jest gotowa, ryzykuję jedno zdanie… Patrycja, a może przełożymy tą sesję? I wbrew moich i Patrycji obaw, cała ekipa stwierdza, że to dobry pomysł. Nieustanny deszcz i temperatura 6 stopni, jakoś nie nastrajają optymistycznie do pracy. Wychodzimy więc z założenia: gorzej już nie będzie i przekładamy sesję.

Dorota siedzi...

Kamila siedzi...

Adam się nisko skłonił…

...a Magda padła na kolana

Mamy lipcowe upały, ale im bliżej terminy sesji, tym gorsze prognozy pogody. Na dwa dni przed, mój ajfon jest wielkim pesymistą: będzie padać. Przynajmniej temperatura jest przyzwoita. W dniu sesji prognoza znowu się zmienia. Słońce będzie do południa, więc wszystko co w plenerze musimy robić w pierwszej kolejności. Pracujemy zgodnie z planem, ale przy ostatnim i najtrudniejszym plenerowym ujęciu, zaczyna padać deszcz. Na szczęście nie przeszkadza on dziewczynom, które z coraz większa fascynacją pozują na koniu.
Osłaniam więc jak mogę aparat i robię dalej zdjęcia, bo warto.

Deszcz przybiera ostatecznie wymiar dużej ulewy i wracamy do pałacowych wnętrz na kawę. Przywiozłem specjalnie własny ekspres ciśnieniowy, a co!
Teraz już pracujemy spokojnie bez odpoczynku do samego wieczora. Jeszcze tylko dwa ujęcia udaje się nam zrobić na zastanym świetle i musimy z Pawłem rozłożyć lampy błyskowe. Z duszą na ramieniu sprawdzamy czy pałacowa instalacja wytrzyma taki pobór mocy. Na początku nie ma problemu, ale gdy do kolejnego zdjęcia odpalamy prawie wszystkie lampy, instalacja nie wytrzymuje takiego poboru mocy i wybija nam główny bezpiecznik. Wyłączamy wszystkie lokówki, ładowarki i nawet ekspres do kawy i badam ile muszę zmniejszyć moc lamp. Nie jest źle, tylko jedna działka w dół i znowu wszystko działa.

Poczułem się jak model

Paweł między kobietami

Koń jaki jest, każdy widzi

Wędrujemy po zakamarkach pałacu przenosząc się z jednej lokalizacji do drugiej, już w kompletnych ciemnościach, niby jest jeszcze dzień, ale deszczowe chmury sprawiają, że mam wrażenie jakby to był listopad, a nie lipiec.

Wszyscy jesteśmy już zmęczeni pracą i upałem. Za to Kamila ma taki przypływ energii, że patrzymy na nią zastanawiając się o co chodzi. Chyba tak reaguje na zmęczenie. Ważne, że dzięki temu powstaje bardzo dynamiczne zdjęcie.

Wreszcie, po ostatnim zdjęciu w miejscu tak ciasnym, że nie ma właściwie gdzie postawić lamp, zaczynamy się pakować. Wszystko co tylko możliwe, utytłane jest w pałacowym kurzu. Znowu przechodzimy setki metrów zbierając nasze zabawki i co chwilę jeszcze coś znajdując. Mnie brakuje jednej lampy. Przeszukujemy z Pawłem po kolei wszystkie pietra i zakamarki, by na końcu znaleźć lampę… w torbie.

Jeszcze tylko półtora godziny i dom. I spać :)